دلیل بسیاری از اختلالات روانی و شخصیتی به خاطر فقدان سکوت عرفانی، منطق، تعریف و استدلال (عقل) در ذهن ماست. منطق و استدلال همان ابزار صداقت ماست. در ویکی پدیا آمده است که،،، در تعریف، روش درست درک و شناسایی "مفاهیم" و در استدلال روش درست درک و شناسایی "قضایا" بدست می‌آید.

حالا اگر ما درک درستی از قضایا نداشته باشیم، اختلالات روانی شخصیتی، اختلافات و جنگ و جدال ها پایان ناپذیر خواهد بود، حتی اگر تنهای تنها با خود در جنگل باشیم، باز آرامش و روی زندگی را نخواهیم دید. ذهنی که عادت به شنیدن و توضیح دادن مراقبه گون ندارد، ذهنی آشفته و صدالبته زورگو تحویل خود و جامعه خواهد داد. بعضی ها زود از کوره در می روند و حوصله استدلال و دیالوگ منطقی را ندارند که متاسفانه این رفتار عواقب خطرناکی دارد.

قضاوت، پیش داوری، خشم، انتقام، قطع ارتباطات، قطع ارتباط خانوادگی حتی بین فرزندان و همسر خود، طلاق عاطفی و طلاق رسمی، سرخوردگی های روانی، دم دمی مزاجی، حالات مختلف و متناقض از خود بروز دادن، عدم اعتماد، زورگویی و احساس گناه، دروغ، پیوستن و دوستی با هم کیشان خود که آنها هم مثل خود ما هستند (و آن ستمکاران که با هم محرم‌اند /// گرگ‌هاشان آشنایان هم‌اند!)، و ...

منطق علمی است که از مغالطه، گول و فریب زدن، رفتارهای تکانشی و هیجانی جلوگیری می کند. به طوری که گفته شد، منطق نه تنها از مغالطه جلوگیری می کند، از ایجاد سوءتفاهم ها و اختلالات شخصیتی و موارد ذکر شده در بالا نیز پیش گیری می کند.

حداقل منطق، صداقت و دیالوگ است. حداقل منطق این است که به مواضع و تعاریف دیگری نیز "توجه" کنیم. کر و لال و کور نباشیم.

پدر و مادرها نقش اصلی را در شکل گیری استدلال و توجه به سخن دیگران و به دنبال آن تمرین احترام را در فرزندان خود دارند. سعی کنیم با همسر خود صبورانه و در آرامش و البته با استدلال و ژرف گویی و ژرف شنوی رفتار کنیم تا نمونه ای سالم برای فرزندان خود باشیم و از این طریف فرزندان ما نیز فرهنگ دیالوگ و استدلال را فرا می گیرند و با قضایا با احساسات یخ زده برخورد نمی کنند. استدلال و منطق کمک می کند که بچه های ما خلاق باشند، حوصله شان زود سر نرود و توجه شان را از خودبینی به خدابینی معطوف کنند.

زبان استدلال و منطق در دوران کودکی به ما کمک می کند که بدانیم همیشه فرصت توضیح و استدلال در زندگی را نخواهیم داشت و آنگاه اگر اعتماد را در ضمیر ناخودآگاه خود ایمانی نکرده باشیم، فرصت ها و زندگی را از دست خواهیم داد. اعتماد دقیقاً محصول استدلال در دوران کودکی و نوجوانی است. محصول پختگی و عقل است، و زندگی در عدم اعتماد و توکل همان جهنم است!

منطق همان وجدان است. وجدان همان اخلاق است. اخلاق همان عقل است. عقل همان بهشت است.

من فکری زورگوست، او با استدلال، منطق، صبر، حقوق و احترام بیگانه است. تنها چاره، دوستی با خداوند و ترک شیطان است.

نماد شیطان = مغالطه

نماد خدا= عقل و صداقت

قاسم سلطانی