به نام خداوند بخشنده و مهربان

چشمم، گوشم، زبانم، نشست و برخواستم، تحلیلم، تفسیرم، رفتارم، همهء اینها را ببخشید.

لطف خدا بیشتر از جرم ماست!

اگر کدورتی از من دارید، ببخشید. کاری به حقانیت و غیر حقانیت این کدورت نداریم و مهم هم نیست. مهم این کدورت و دلخوری است، که برای هیچ کس فایده ای ندارد و بسیار هم مضر است. مانع رشد و صمیمیت است. مانع تمرکز و مراقبه و توجه به حقایق و مخصوصاْ مانع تمرکز به "خود" است.

کدورت، ویروسی است که سوء هاضمه تولید می کند، سد و مانع بسیار بزرگی برای جاری شدن آگاهی و ادامهء راه است.

بخشش کردن، یکی از راه های اجتناب و گریز ناپذیر است.

بخشش و بخشندگی، معجزه و درمان می کند. بیخود نیست که بزرگترین صفت خداوند، بخشندگی و مهربانی است!

وقتی می بخشیم، از روی تحقیر نبخشیم. بخشیدن به معنی حق با من بودن و با تو بودن نیست. اصلا کسی که به حقانیت خود اصرار و یقین دارد، نمی تواند ببخشد، ابزار بخشیدن را از دست می دهد. بیایید ببخشیم، برای اینکه نمی دانیم. از روی سکوت ببخشیم.

باز هم ببخش