ارث، یعنی وسیله ای که موجبات رشد فرزندان باشد، و بهترین ارث برای فرزندان، انتقال معرفت، ادب و احساس عدالت خواهی در آنان است. پدری که خشم، غرور، عقده، تحریف، سانسور و صدها رفتار نفسانی و غیر انسانی را به ارث می گذارد، اگر مال و ثروتی نیز به جا مانده باشد، آن ثروت، در راه رشد و صلح استفاده نخواهد شد، بلکه برای فخر فروشی و یا دشمنی و یا ایجاد دشمنی تازه و بسیاری از خیال و توهم های نو استفاده خواهد شد.

انسان عاقل و آگاه می داند که روزی دست خداوند است و اگر قرار است روزی را توی بندهء ضعیف، و با نیمه سمت چپ مغز، در کنترل خود قرار بدهی، بدان که اگر قرار باشد روزی انسان قطع شود، شاید حقوق و مزد او قطع نشود، اما تصادف می کند، بیمار می شود، دیوانه می شود، بیماری های روانی گوناگونی می گیرد. می میرد!

روزی انسان موئمن دست خداوند است، روزی را از جایی می رساند که فکرش نیز از ذهن آدمی خطور نمی کند!

روزی انسان دست خداوند است، اگر قرار است روزی قطع شود، از جایی قطع می شود که فکرش نیز از ذهن آدمی خطور نمی کند!

منظورم این نیست که دست به زانو باید نشست و هیچ فعالیتی نکرد که روزی دست خداوند است، نه، نه ، نه،  منظورم آن نیست، منظورم این است که، روزی دست طبیعت است، به میزان طبیعی و خالص بودنمان، دغدغهء رزق و روزی داریم.

یعنی چه؟

یعنی اینکه رزق و روزی فقط داشتن خانه و حساب بانکی و تابلوهای گران قیمت نیست.

روزی، شادمانی و خوشبختی و خالصی دل افراد خانواده است.

روزی، صمیمیت فرزند من با فرزندان دیگر جامعه است.

روزی، عدم خشم و رنج و درد است.

روزی، تجربهء فهم و درک و آزادی است.

روزی، محبت و بخشش است.

روزی، در اکنون زندگی کردن است.

روزی، در رودخانهء اکنون و حال، آبتنی گرفتن است.

روزی را با خوردن حق مظلوم، نمی شود تضمین کرد، خداوند از جای دیگر و در مکانی دیگر و در شکلی دیگر، روزی را قطع می کند.

روزی انسان غیر مومن، با حقه و فریب و دروغ تامین می شود و موقتی است.

مومن و آگاه و عاقل باش، تا نگران روزی نباشی!

قاسم سلطانی