بعضی از محققان روانشناس عقیده بر این دارند که خانه داری یک شغل بالای ۴۰ ساعت در هفته است و یک جامعه مدنی و متمدن به زنان و مردان خانه دار که من اسم آن را منیجر(manager) خانواده نامیده ام. حقوق کامل را باید پرداخت نماید.حالا این را داشته باشید.

زنانی که میل به کار کردن در بیرون از خانه را ندارند-دچار کیفیت اعتماد به نفس پایین تری می باشند. و مردانی که به زنان خود اجازه کار کردن در بیرون از خانه را نمی دهند-زنان خود را به وابستگی اقتصادی به خود سوق می دهند. و اگر روزی - زنان چنین مردانی علاقه خود را به مردان خود باختند-به خاطر وابستگی اقتصادی- مردان خود را تحمل خواهند کرد.

خیانت و دروغ و تظاهر در چنین خانواده هایی بیشتر از خانواده هایی که زنان و مردان به طور برابر کار می کنند و یا وابستگی اقتصادی وجود ندارد-می باشد.می توان چنین هم گفت: دخترانی که به خاطر مقام و یا ثروت- مردان آینده خود را انتخاب می کنند-در واقع ذلت و خاری و وابستگی و بیماری را بدون تردید تجربه خواهند کرد.

هر نوع وابستگی ای بیماری تولید می کند و هیچ نوع وابستگی ای سالم نیست.و وابستگی فکری بدترین نوع آن است و به این جهت است مردانی که زنان خود را از مشارکت در زندگی و جامعه با مردان دیگر در جهت رشد فکری پرهیز می دارند-هرگز روی عشق و صداقت را نمی بینند!

در فرهنگ و عادات بعضی از جوامع- اغلب مردان و پسران اجازه پول خرج کردن به دختران و زنان را نمی دهند و این را من یک نوع تحقیر دختران و زنان می بینم.البته هر از گاهی- میهمان کردن دوستی را نمی توان با بدبینی بررسی کرد.

اما در کل - سلامتی رابطه و روان و تعادل فکری در تحمل مخارج به صورت مساوی خواهد بود.البته نباید این را با محاسبات حساب بانکی و مال من و مال تو اشتباهی گرفت! باید به خوبی دقت شود که در زندگی من و تویی وجود ندارد!اما وابستگی اقتصادی به همسر و نداشتن پشتوانه مالی می تواند زندگی را از اختیار به اجبار تغییر دهد.

من به دختران عزیز کشورمان پیشنهاد می کنم که به پسران اجازه پول خرج کردن را ندهند و یا مردانی را که دوست دارند به طور مدام پول خرج کنند از آنان بپرهیزند.

چنین مردانی عزت نفس زنان را از آنان می گیرند و خواری و ذلت و حقارت را به ارمغان می آورند. و می توان گفت اغلب کسانی که عادت دارند همیشه خودشان پول خرج کنند-میل آقایی کردن در اینان زیاد است! و بهتر است از چنین رابطه ی نامتعادل پرهیز کرد.

هیچ انسان مهربانی ایجاد وابستگی نمی کند و انسان های مهربان استقلال را برای زنان خود و دوستان و تمامی بشر خواهانند.و در این راه از هیچ چیزی کوتاهی و قصور نمی کنند.انسان های فرصت طلب و نامهربان- وابستگی ایجاد می کنند-تا به اهداف شوم خود برسند!

آقایی کردن در انسان ها از خانواده و دوستان شروع می شود و می بینیم که این احساس آقایی کردن جان مردمان زیادی را در همه جای دنیا به خطر انداخته است!زنان بسیاری به خاطر وابستگی اقتصادی تن به تحمل مردانی را داده اند که دوستشان ندارند و در چنین شرایطی بیماری مضمر خواهد بود.تزویر و ریا مضمر خواهد بود.

من به دختران و پسران عزیزم توصیه می کنم که ملاک انتخاب همسران خود را در مقام و شهرت و ثروت نبینند که بسیار ملاک خطرناکی می باشد.اگر می خواهید دکان روانشناسان را رونق ندهید-ملاک خود را از دانش به آگاهی و از مقام به خصوصیات اخلاقی و از ثروت به حق طلبی و عدالت- تغییر دهید.

بارها گفته و نوشته ام: کسی که به خاطر تو در حق دیگری بدی بکند.روزی به تو هم بدی خواهد کرد.انسان خوب و مهربان به خاطر تو دست به کار بدی نمی زند و انسان مهربان- برای همه مهربان است و انسان مهربان از وابستگی پرهیز می کند و استقلال را پیشه می گیرد!

وابستگی امراض خطرناک و غیر قابل تصوری را تولید می کند و بیشتر خانواده هایی که دچار قدرت تک قطبی می باشند-بازار روانشناسان را رونق می بخشند.انتخاب با معیارهای مقام و شهرت و ثروت- زندگی شما را به تباهی و ذلت بیمه می کند!

و نسخه زندگی بهتر در آگاهی و استقلال فکری و اقتصادی می باشد.و شما فکر نکنید که آمار طلاق در قدیم کمتر از حال بوده است!طلاق رسمی که مهم نیست. و طلاق دردآور آن است که در کنار کسی باشی که دوستش نداری ولی تحملش  کنی! و شانس تجربه زندگی واقعی را از دست بدهی!

من زندگی خودجوش را به زندگی جبری ترجیح می دهم و استقلال و آزادی را شرط زندگی سالم زناشویی می دانم.

شما چطور؟                                             

قاسم سلطانی