در جامعه ای که چهار سانتی متر پای کوتاه داشتن, نقص و عیب محسوب می شود, اما قلدری, افترا و تهمت, دروغ, تکبر, توهم, برتری طلبی, حسادت, جاه طلبی و صدها خصوصیات بیمارگونهء دیگر, متداول باشد..., در جامعه ای که معلول ذهنی یک عیب و نقص تلقی شود, اما زرنگی, دروغ, غرور و ضرب و شتم کودک امری عادی و متداول باشد, افراد بزرگسال آن جامعه را نیز به هنگام زبان درازی, کتکش می زنند!در کنوانسیون حقوق کودک, موارد بسیاری درج و نقل شده است که در این مقاله قصد تکرار آن را ندارم, فقط به یکی از ده ها موارد اشاره می کنم که دقت و توجه این سازمان بین المللی را دست کم نگیریم. مثلا انطباق آموزش با زبان مادری در ماده 28 این کنوانسیون را در نظر بگیریم, در حالی که سی و پنج میلیون آذربایجانی در ایران قادر به آموزش به زبان مادری خود نیستند!

در ماده یکم کنوانسیون حقوق کودک, افراد زیر هیجده سال, کودک تعریف شده است, اما همین قانون, تشخیص بلوغ را به قوانین داخلی هر کشوری ارجاع می دهد و این امر باعث می شود, در کشوری که دختر نه سال دارد, اجازه ازدواج داشته باشد و در خانواده ای که کودک زیر پنج سال دارد و هنوز اسم خود را بلد نیست بنویسد, اما از جنگ و دعواهای والدین, نگرانی و ترس های آنان بی بهره نماند.

برای مطالعهء کامل مقاله, لطفاً روی"ادامه مطلب" کلیک کنید.