در لحظه بودن یعنی چه؟
یعنی
اینکه حال و اکنون را به رخدادهای گذشته آلوده نکنیم. حال بی تقصیر است.
گذشتهء ما حال ما را خراب می کند و اجازه نمی دهد "حال" را ملاقات کنیم.
وقتی حال را با همان کیفیت هایی که دارد ملاقات نکردیم، با آن ستیزه خواهیم
کرد.
وقتی مثلا از شما می پرسند که می توانم تو را در آغوش بگیرم؟ جوابش را از کجا تامین می کنید؟ آیا به
"خودتان" مراجعه می کنید یا به گذشته های تلخ تان؟ آیا فرهنگتان باید پاسخ
این نیاز شما را بدهد یا شخصیتتان؟ آیا ما چقدر به خودمان مراجعه می کنیم؟
آیا این زندگی متعلق به "خود" ماست یا متعلق به فرهنگ، ادوار، اجداد،
شخصیت و خاطره های روانشناختی ماست؟
چقدر ما اصیل هستیم؟
اصالت یعنی ذات هرچیز.
اصالت با شخصیت منافات دارد. اصالت با تعبد و تعمیم دادن منافات دارد.
اصالت بهشت است و غیر اصالت جهنم. بهشت خود اصلی ماست، و جهنم خود کاذب ماست.
کسی که اصالت را به شخصیت می فروشد، خودفروش است!
قاسم سلطانی
relatie tussen zelfkennis en gezondheid