اگر کسی مطابق با اندیشه، باور و عادت های شما سخن راند، نشانهء نزدیکی او به شما نیست، نشانهء دوست و محرم خوبی برای شما نیست، نشانه شریک مناسبی هم در زندگی برای شما نیست و از همه این ها مهمتر، نشانهء برحق بودن او نیست!! او فقط با شما هم عقیده شاید باشد، شاید عقیده هردو نفسانی باشد، چه کسی می داند!

اگر می خواهید فردی را آزمایش کنید، احساس عدالت خواهی او را محک بزنید. افراد عادل برای شان فرقی نمی کند که سخن را چه کسی می گوید، بلکه مهم این است که سخن چیست. مراقب باشیم که آیا افراد، برای ارضاء و تثبیت باورها و عادت های شان به شما نزدیک می شوند یا "خودتان" را دوست دارند!

اغلب آنهایی که به خاطر نزدیکی باورها، عادت ها و منافع نفسانی به هم نزدیک می شوند، ارتباط خطرناکی در آینده منتظرشان است، زیرا اگر روزی با آنها مخالفت کردیم، دیگر ما را دوست نخواهند داشت. اگر پیش بینی های شان عملی نشود، دشمن خواهند شد.

این را آمار نشان می دهد، افرادی که صرفاً به خاطر هم حزبی و هم عقیده بودن باهم ازدواج کردند، ازدواج موفقی نداشتند. پس اگر عشق و آگاهی اساس و مبنا نباشد، تاوان آن ارتباط، درد و رنج خواهد بود!

به جای نفس دیگران، خودشان را دوست داشته باشیم بهتر نیست؟ و برای دوست داشتن اصل خودشان، لاجرم خودمان هم باید اصل باشیم، زیرا واقعی واقعی را ملاقات می کند و غیر واقعی غیر واقعی را...


غیر واقعی حتی اگر نزدیکترین به واقعی باشد، باز هم او را ملاقات نخواهد کرد تا اینکه خود نیز واقعی شود!

قاسم سلطانی