دوستی امری است که کاملاً خودجوش و داوطلبانه و بدون هرگونه غرض و سیاستی اتفاق می افتد. هرکسی در مقام دوستی نیست. دوستی شرایطی دارد که نمی توان آن ها را نادیده گرفت. از شرایط مهم و اجتناب ناپذیر دوستی, آگاهی, صداقت و ایمان به یگانگی و خداوند است. کسی که ایمان به یگانگی نداشته باشد, از دیدگاه علمی او هرگز نمی تواند دوستی صادق باشد, اما او می تواند به دروغ بگوید که: من دوست تو هستم.

تو به راحتی می توانی سر بر سینهء دوستی که به یگانگی رسیده است و تو را از همسر، فرزند، خواهر و برادر خود تجزیه نمی کند, بگذاری و شبی را سپری کنی. فرق اساسی و بنیادین بین دوست و دشمن در داشتن انگیزه های نفسانی و غیر نفسانی است. کسی که انگیزه های نفسانی برای ارتباطات خود دارد, روزی خواهد آمد که او زهر خود را خواهد ریخت و حواسمان را از دوست نمایایی که دوستی خود را ثابت نکرده اند و همچنان با ما همنشینی می کنند, باید جمع کنیم. اینان در کنار من و شما می مانند, به امید اینکه روزی برسد و اینان شاهد شکست و یا مرگ ما باشند!

کسی که هیچگونه تعهدی به ارزش های وجدانی و اخلاقی خود و هیچ کس دیگر ندارد و تنها خواهش های نفسانی و مجازی خود را در دستور کار خود دارد, او من و شما را روزی پشیمان خواهد کرد. اگر دوستی دارید که حسود است و شما او را دوست می پندارید, خبر بدی که برای تان دارم این است که او روزی شما را نیز پشیمان خواهد کرد. یک فرد حسود و نفسانی, کاری که می کند, خیانت به همه است و از همه بیشتر به خانواده, نزدیکان, دوستان و "خود"! 

یک دوست حسود, دشمن ارتباطات است و کمین می کند تا همه را به جان یکدیگر بیندازد. او دشمن صمیمیت و دوستی هاست. او دشمن شادی ها و موفقیت های دیگران است. با چشم های خودم بارها دیده ام که هرگاه صحبتی از موفقیت دیگران بوده, او سعی در پنهان کردن آن موفقیت کرده است. او نمی تواند دوست من و هرکس دیگری باشد.

انسان حسود, موفقیت های دوستان و دیگران را سانسور و تحریف کرده و موفقیت های هرچند کوچک و یا کاذب خود را بزرگ نمایی می کند و خود را عالم دهر و باهوش می پندارد، و تو فکر نکن که چنین فردی قابلیت دوستی داشته باشد!

یک دوست خوب, شما را به تقوا و یگانگی و عشق دعوت می کند و یک دشمن نیز, شما را به خواهش های مجازی و نفسانی سوق می دهد و بی اعتنایی به معنویت را, در شما, تشویق می کند.

کسی که نتواند یک دوست حقیقی بر مبنا و اساس معنویت و صداقت داشته باشد, شانس بیشتری برای بیماری های گوناگون روانی و فیزیکی دارد و کسی که نتواند یک دوست غیر سیاسی و نفسانی برای دیگران باشد, بهتر است سلامتی خود را زیر سوال ببرد!

کیفیت دوستی مهم تر از کمیت آن است, زیرا تعداد دوستانی که صادق هستند و صداقتشان به نرخ روز نمی باشد, بسیار کم است.

دوست خوب, ما را به طرف دوست حقیقی یگانه راهنمایی می کند. تمام دوستانی که ما را از یگانگی, معنویت و خودشناسی دور نگاه می دارند, در حقیقت دشمن ما و "خود" هستند. این دسته می توانند در شکل های گوناگون, مانند: باورهای کاذب, تکبر,حسادت,سماجت,لجاجت,توهم,مقایسه,انتقام,مغلطه,سفسطه و حتی آبرو باشند!

هیچ فردیتی, دشمن کسی و چیزی نیست, اما نفسش چرا!

دوستی شیرین است, آن را تلخ نکنیم!

 

قاسم سلطانی