در باره ی صفات رذیله ی تملق  ، چاپلوسی  و بیتفاوتی

تملق و بی اعتنایی اختلال و آسیب شخصیتی هستند، 
در واقع بی اعتنایی، 
همان بی طرفی نیست، بلکه حمایت از ظالم است.

فرد متملق با اینکه صلابت و جسارت لازم را در بیان احساسات خود ندارد، خشم و قضاوتی پنهان در درون خود رشد می دهد که این خشم به رفتارهای بیرحمانه ی او صادر شده و از او یک اژدهای بیرحم می سازد. 

تملق و چاپلوسی نماد انقطاع بزرگی است که عواقب ناگوار فردی و اجتماعی را در بر دارد و یک متملق در درون خود بسیار دریده و بیرحم است و در شرایطی و در موقعیتی منفجر شده و دریدگی او نمایان می شود. 

تملق و چاپلوسی آسیب و آفت فردی و اجتماعی است و اختلال رفتاری در انسان تولید می کند و فقط در موضوع تملق باقی نمی ماند.

ریشه ی تملق گویی، تملق دوستی و تملق گستری در احساس حقارت، جهالت و هویت گرفتن از شخصیت و شخصیت پرستی است که عاقبتش جز خفت و خواری چیز دیگری نخواهد بود. 

تملق نشانه ی عدم خودشناسی و خداشناسی است. 
فرد متملق در عمق دل خود به خدا اعتقادی ندارد، زیرا کسی که به خدا (حق) اعتقاد عمیقی داشته باشد، دیگر نظر یک عده عوام برایش ارزشی ندارد.

افرادی که فرهنگ چاپلوسی و تملق دارند، در حقیقت مهربان و سالم نیستند؛
اینها تملق را جایگزین محبت و مهربانی می کنند.

اگر شما مار و چاقو را از دست بچه بگیرید، این حرکت به مذاق بچه خوش نخواهد آمد، در حالیکه این حرکت شما عین محبت و عشق بوده و لازم است.
فرد نفسانی نیز از محبت و عشق حقیقی غافل است و محبت و عشق حقیقی را نمی شناسد و کسی که به نفس او امتیاز و مار به دست او می دهد، 
او را دوست و یار خود تلقی می کند و در نتیجه یار حقیقی را ملاقات نمی کند.

تملق و هر نماد انقطاع دیگری که به "صفت" تبدیل شده باشد، حجاب خود، خدا و حقایق می شود.
فرد متملق و یا فردی که صلابت کافی را برای ابراز بیان ندارد، خشم و قضاوت پنهان در او اجتناب ناپذیر خواهد بود و شما فکر کنید که در یک جامعه ی بزرگ متملق به چه میزان خشم و قضاوت پنهان انباشته می شود که نتیجه ی محبت های نفسانی و متملقانه بوده است.

تملق کردن باعث می شود که ما حرف های ناگفته داشته باشیم و این حرف های ناگفته گلوی انسان را در بلند مدت خفه می کند و باعث سردرگمی و حجاب در خود و جامعه می شود.

فرد متملق به خود و جامعه خیانت کرده و آسیب می زند. 
تملق شیوه ی ضعیفان و عاجزان است و هیچ زبرمردی لب به تملق گویی نمی زند.
تملق، بی اعتنایی و هر نماد انقطاع دیگری به خود و جامعه آسیب می رساند.

قاسم سلطانی