تفاوت روشنفکر واقعی و روشنفکر کاذب چیست؟

روشنفکر واقعی کسی است که نظام اندیشه و فکری (تعقل و مراقبه) او آلوده به حب و بغض نباشد، یعنی چه؟ 
یعنی با مصالحی مانند نمادهای انقطاع، 
(برای مثال: حسادت، جاه طلبی، کینه، تحریف، سانسور، برتری طلبی، تعصب، باورهای محدود کننده، فرهنگ و باور خاص، منافع نفسانی و شخصی، عادت و عرف خاص و دیگر نمادهای انقطاع) 
محال و غیر ممکن است کسی روشنفکر باشد، زیرا نمادهای انقطاع مانع دیدن حقایق می شوند.

روشنفکر کسی است که تزکیه ی نفس و ذهن کرده و امور را آنگونه که هست می بیند نه اینکه معانی ذهنی و نفسانی خود را داخل قضایا بریزد. 
اغلب تحصیلکرده های به خصوص ایرانی جزو روشنفکران واقعی نیستند، چرا که علم و دانششان را حقیقت مطلق می دانند و علم و دانش آنها حجاب حقایق شده است و به این دلیل غالب تحصیلکرده های ایرانی نه تنها جزو روشنفکران جامعه قرار نمی گیرند، بلکه جزو جزم اندیشان و متعصبین جامعه هستند، مگر اینکه عاری از نمادهای انقطاع باشند. 

اگر روشنفکران ما واقعی بودند، الان کشور ما شکلی دیگر داشت!

در فرهنگ سنتی، دهقانی و ندیدبدید،  تحصیلکرده ها جایگاه ویژه ای داشتند و این جایگاه و بینش غلط، فرسوده و بیجا، 
باعث می شد که یک فرد دیپلمه را نوعی مشاور، کدخدای دهکده و طایفه حساب کنند و هرکس دخترش را می خواست شوهر دهد با او مشورت می کرد، و در اشل و میادین دیگر، اگر کسی پزشک و وکیل بود، مردم او را عالم دهر می دانستند و این نگرش، نگرش دوران جاهلیت و ندیدبدید بوده و درست نیست. 

روشنفکر واقعی کسی است که عاری از نمادهای انقطاع باشد. 

#قاسم سلطانی