عدالت و تعریف آن 

هرچیزی که در جای حقیقی و فطری خودش قرار گرفته باشد عدل و عدالت است. 
انسان زمانی در جایگاه واقعی خودش قرار می گیرد که به معصومیت و شناخت خود نائل شود، یعنی یک دانه ی انگور زمانی به هدف فطری خود می رسد که دانه به انگور تبدیل شده باشد و انسان نیز زمانی انسان می شود که به هدف فطری خود (معصومیت) تبدیل شده باشد، در غیر اینصورت او در جایگاه واقعی خود واقع نمی شود و بی عدالتی آغاز می شود.

هرکسی به ذات و معصومیت خود موزون نباشد، قطعاً و تحقیقاً به فردی ناعادل، بیرحم و ناموزون تبدیل می شود. 
معصومیت ترازوی درون است که با خودشناسی در درون انسان دانلود می شود. طبیعتاً هرکسی این ترازو را نداشته باشد، متوسل به انواع ترازوهای تقلبی می شود و عدالت جای خود را به بی عدالتی می دهد.
فرد ناموزون قطعاً رفتارهای ناموزون از خود نشان می دهد.

فرد ناموزون اگر دانشمند باشد، عالم و طبیب باشد، رهبر و روحانی و هر چه باشد، میزان به خودش و حقیقت نیست و از خود نامیزانی و بی عدالتی نشان خواهد داد.

انسان ناموزون در هر جایگاهی قرار گرفته باشد، ناموزونی، زشتی و بی عدالتی تولید می کند.
ادامه دارد...

قاسم سلطانی