کودکان به انگشت اشاره می چسبند!

کودکان اگر در بغل شما باشند و شما با انگشت اشاره تان به او شیئی نشان دهید، در اوایل آن کودکان مرتب به جای اینکه به امتداد انگشت اشاره و آنچه که نشان داده می شود نگاه و توجه کنند، انگشت اشاره ی شما را می گیرند و با آن بازی می کنند. 
این کار را شما مرتب انجام می دهید تا کودک بالاخره یاد می گیرد که انگشت اشاره فقط اشاره به هدفی و سمت و سویی است و خود انگشت اشاره یک تابلوی نشانه و راهنما است.

بعضی از بزرگ تر ها نیز چنین هستند و شما هرچه با انگشت اشاره هدف را نشان می دهی، آنها عوض اینکه امتداد انگشت اشاره ی شما را نشانه بگیرند، با انگشت اشاره ی شما بازی می کنند و جهتی که انگشت به آن اشاره دارد را فراموش می کنند. به محتوای سخن توجه ندارند و با صاحب سخن بازی می کنند،  قصد اینان حذف محتوا و امتداد انگشت اشاره است.

عاقل به امتداد انگشت اشاره توجه دارد و غافل با انگشت اشاره بازی می کند. انکارگرا از امتداد انگشت اشاره می ترسد و آن امتداد را تهدیدی برای باورهای خود دانسته و می خواهد توجه خود و دیگران را به خود انگشت اشاره معطوف و متمرکز کند تا اینکه توجه و نگاه ها از امتداد انگشت اشاره حذف شود. 
این افراد با حاشیه سازی قصد حذف صورت مسئله را دارند. 

هر زمان دیدید شخصیت کسی را ترور می کنند و به حاشیه می پردازند، بدانید که قصد حذف انگشت راهنما در میان است و هدف نهایی حذف محتوا و امتداد انگشت اشاره است.
به واژه ها دشنام ندهیم، نام و نان و فهمی اگر یافته ایم از دولت همین واژه هاست. دیگران به زور واژه به ما کمک می رسانند و ما دوباره به واژه ها توسط واژه ها دشنام می دهیم و این قدرناشناسی از آفریننده و کلام است. 

واژه ها انگشت اشاره و راهنما هستند. کلام را خداوند خلق کرد تا ابزاری برای ارتباط و اشاره باشد. واژه و کلمه، انگشت اشاره است و چسبیدن به انگشت اشاره ما را از امتداد آن غافل می کند. 

ادامه دارد...

#قاسم سلطانی