در بخش سوم به اهمیت هوش معنوی در توانایی "شناخت" و "فهم" پرداختیم. به این معنا که اگر تمام دارایی های دنیا و قدرت دنیا را به ما بدهند، ولی ما هوش معنوی پایینی داشته باشیم، از قدرت و دارایی ها و موقعیت مان نهایت سوء استفاده را خواهیم کرد، زیرا عمل درست در گرو شناخت و فهم ذات قضایا است.

جاهل اگر کمک می کند برای دریافت بیشتر است. لطف جاهل و نفس اماره به منظور خودبینی و برای ارضای نفس خود است. لطف جاهل از روی حب و بغض است. لطف جاهل از روی عقل مصلحت اندیش اوست و برکت ندارد. جاهل دمدمی مزاج است.

برای اینکه هوش معنوی و حتی ریاضی خود را تقویت کنیم، مواردی هست که در زیر به آنها اشاره می کنم.

_ تحمیل عقیده و باور مذهبی به فرزندان نه تنها هوش چند گانه ی آنها را مختل می کند، بلکه آنها را جزم اندیش بار آورده و به قوه ی انعطاف و تعقل آنها آسیب می رساند.

_ اسباب بازی های فراوان و سرگرم کردن همیشگیِ کودکان محبت به آنان نیست، بلکه خلاقیت آنها را از آنان سلب میکند و در زمان بزرگسالی هر لحظه باید سرگرم امری باشند، وگرنه حوصله شان زود سر می رود و در جستجوی بحران خواهند بود تا همواره امری آنها را سرگرم کرده باشد.

حتما افرادی را دیده اید که همیشه از خود و سکوت فرار می کنند و پرکار و پرحرف و پرخور می شوند. کنجکاو ،فضول و حتی بعضی مواقع از فرط یکنواختی دچار رفتارهای سادیستیک می شوند تا بحرانی ایجاد شود و آنها احساس وجود کنند.

بیهوده گویی، بیجاگویی، مبهم گویی و پیچیده گویی نتیجه ی عدم تعقل، عدم قدرت استدلال و عدم اعتماد به نفس واقعی است. 
اعتماد به نفس واقعی به این معنا نیست که ما باید از دیگران برتر و بهتر باشیم، و این درواقع سوءتفاهمِ اعتماد به نفس است. اعتماد به نفس واقعی همان شناخت خود است.

کسی که احساس حضور نکند مجبور است عملی انجام دهد که احساس وجود کند و گاهی جنگ و جنایت ها راه می اندازد و شکنجه و آزار می دهد.

_ تمرین استدلال و رابطه ی اینترآکتیو ( رابطه ی توضیحی و استدلالی) با اعضای خانواده و با بچه ها در تقویت هوش معنوی بسیار پر اهمیت است.

اصیل ترین و فطری ترین روش برای بالا بردن و فعال کردن هوش معنوی، خودشناسی است. کسی که خودشناسی نکند هوش معنوی پایینی خواهد داشت و انسانی که هوش معنوی خود را فعال نکند، انسانی ناقص است.

ادامه دارد...

قاسم سلطانی