ممکن است دوستانی بپرسند که واحد اندازه گیری شناخت خود چیست و از کجا می توان فهمید کسی خودش را شناخته است یا نه؟

واحد اندازه گیری خودشناسی، منیت، نمادهای انقطاع و به سبب آن هوش معنوی است. هوش معنوی نوعی رابطه ی تفهمی با قضایا است. هوش معنوی زمانی فعال می شود که ما از مرز تقلید به مرز تعقل و مراقبه در قضایا و در باره ی خودمان برسیم و خودشناسی را آغاز کنیم.

افرادی که خودشناسی و استدلال عمیق در خانواده خود را تمرین نکرده اند به عمق قضایا علاقه ای نشان نمی دهند و خودشناسی را پیچیده تجربه می کنند، زیرا برای خودشناسی هوش معنوی نیاز است و هوش معنوی با تمرین و پرورش این بُعد میسر می شود.

افرادی که هوش معنوی پایینی دارند ممکن است تحصیلات بالایی هم داشته باشند، اما در شغل خود پیشرفت و خلاقیتی نخواهند داشت، در خانواده و ارتباطات خود همواره مشکل خواهند داشت، اتصال هیجانی با خود و مردم نخواهند داشت، انسانی تک بُعدی خواهند بود و همان بُعد را حجاب دیگر بُعدهایشان خواهند کرد. 

هوش ریاضی و تحصیلی بدون هوش معنوی بسیار خطرناک است. کسی که هوش معنوی پایینی دارد، طرز استفاده از آنچه را که یاد می گیرد را ندارد، حتی طرز استفاده از خودش را هم نمی داند. 

هوش معنوی باعث می شود که من و شما آنچه را که یاد می گیریم بجا و به موقع از آنها استفاده کنیم، اما کسی که هوش معنوی پایینی دارد، در استفاده از دانش خود بسیار ضعیف و اغلب هم بیجا استفاده می کند، به عبارتی دیگر هوش معنوی ما را متعهد می کند و برای همین می گویند که تعهد از تخصص مهم تر است.

انسانی که هوش معنوی پایینی دارد، تمامیت بین نمی تواند باشد و خودبین می شود، زیرا بُعد و هوش معنوی خود مکمل و روند رشد بذر انسان است و انسان تا هوش معنوی خود را فعال نکند انسانی ناقص بین است که در ارتباطات به خود و دیگران قطعا آزار خواهد رساند. 

ادامه دارد...

قاسم سلطانی