_ مثل مولانا، حافظ و فلانی نه به دنیا آمده و نه به دنیا خواهد آمد!

تحلیل روانشناختی: اینکه مثل کسی به دنیا نخواهد آمد از نظر بیولوژیکی و فردیتی درست است، اما اگر منظور گوینده کیفیت و جنس رفتار و کارشان باشد، این توهین است به نوزادان در قنداق و نوزادان هنوز به دنیا نیامده و گمنامان با کیفیتی که عام قدرت شناخت کیفیت آنها را ندارند و همیشه بعد از مرگشان کشف، 
و یا مورد توجه واقع می شوند. 

_ یعنی شما از نیما، حافظ، سهراب و اشو بیشتر می دانید!

تحلیل روانشناختی: ادعای کسی مهم نیست، تو اگر توانایی تشخیص کیفیت از روی رفتار را نداری، با ادعای کسی چگونه به صحت آن باور خواهی کرد!؟
عوام همیشه هرکس را که در روبرویش واقع شود و در دسترس او باشد، او را تلویحاً تحقیر کرده و تمامیت او را نمی بیند. 
از طرفی ابراز چنین سخنی از ریشه بسیار بی ادبانه و بیجا و ژنانت است.

_ اگر حرف شما درست است، پس چرا اشو، پس چرا پیغمبر، پس چرا مولانا، پس چرا امثالهم، حرف شما را نگفته اند 1؟ اشو عربی نمی نوشت، چرا شما می نویسید!

تحلیل روانسناختی: اشو، حافظ، مولانا و غیره فردیت خودشان را دارند و هرکسی فردیت خودش را دارد و هرکسی خودش باید به معراج برود و خودش را تبدیل به شعور و آگاهی بکند، فهم و شعور اشو و مولانا به فهم و شعور هیچ کسی ربطی ندارد.

الگو قرار دادن یک نفر، یک مذهب، یک دین و یک شخص باعث فضاداری و بزرگی و رشد نمی شود. حقیقت نه پیش یک طرف، یک گروه و یک آدم، بلکه پیش همه می تواند باشد و همسایه ی متواضع تو چه بسا از اشو نیز ماهرتر و داناتر است و همسر تو چه بسا روشن ضمیرتر از مولانا و سهراب باشد!

معیار تشخیص سره از ناسره، معصومیت و آگاهی است. آیا معصوم و آگاه هستی که این همه قضاوت می کنی؟

قاسم سلطانی