مغلطه شناسی بخشی از برهان در علم منطق است که با مستندات و علائم علم زبان شناسی می توان وجود مغلطه را در بیانی اثبات کرد، اما عوام همیشه بیخبر از حتی علم حصولی است. 

من و شما همینطوری هوایی و بدون سند علمی زبان شناسی نمی توانیم به سخنی و متنی و کسی اتهام سفسطه و مغلطه بزنیم، 
البته در چاله میدان و لاله زار شاید این کار را انجام بدهند، اما در میادین علمی و تخصصی هرکسی که سخنی را نمی فهمد و ورای فهم اوست، الزاماً مغلطه و سفسطه نیست.

در زبان شناسی مغلطه و سفسطه کردن نیز علائم و نشانه های مستند علمی دارد. 

یعنی چه؟ 

یعنی اینکه با دلیل و استدلال علمی زبان شناسی و مغلطه شناسی به سخنی و متنی می توان گفت مغلطه و یا سفسطه و یا ابهام گویی است، اما افراد مغلطه گستر دوست دارند مغلطه و سفسطه را نیز تحریف کنند. 

اینها گمان می کنند که همه مثل خودشان به همه چیز معنی ذهنی می دهند و تخصص و مستندات را یاد نگرفته اند. مغلطه و سفسطه قابل اثبات است، اما عوام مانند علم غیب این را نیز سوء تفاهم کرده است. 

اغلب سوء تفاهمات در میادین غیرعلمی نداشتن دانش و اطلاعات کافی از علم حصولی هم است. کسی که مغلطه شناسی نکند دچار اوهام و سفسطه می شود. مغلطه شناسی یکی از ارکان مهم خودشناسی است. 

در کتابفروشی ها کتاب های معتبری در باره ی مغلطه شناسی وجود دارد. خوانش این کتاب ها باعث می شود به سخن و بیانتان اعتبار مشروع ببخشید و سخن بی اعتبار دیگران را نیز با مغلطه شناسی تمیز دهید. 

کسی که مغلطه شناسی نکند و تفاوت سخن آلوده به مغلطه را تمیز ندهد، بخشی از عوام است که هم خود مغلطه می کند و هم مغلطه را گسترش می دهد. مغلطه باعث می شود بیانات شما بی اعتبار شود و فقط افراد بی اعتبار از بیانات شما استقبال کنند و استقبال و رای عوام و کسی که بیخبر از حقایق است، چه ارزشی دارد!؟

قاسم سلطانی