تو وقتی نمی توانی شاعر باشی، و عقده ی شاعر شدن داری، اما شاعری را فرا نگرفته ای، واژه ها را کنار هم می چینی و پیچیده و ابهام گویی می کنی و مخاطب ناشی و غیرحرفه ای هم خیال می کند که چیز مهمی نوشته ای

وقتی تو می خواهی نویسندگی و سخنرانی کنی، اما بلد نیستی و قدرت استدلال نداری، سفسطه و مغلطه می کنی، لفظمندی و لفاظی می کنی، به امید آنکه مخاطبی پیدا شود و خیال کند که چیز مهمی نوشته ای

مخاطب متملق نیز با لایک خود تو را منحرف می کند. 

لفاظی، سفسطه و مغلطه رفتار ناسالمی است و عوارض روانی دارد. انسان را کدر و از واقعیت ها دور می کند. از سفسطه و مغلطه و افسردگی برای خودت امتیاز معنوی ایجاد نکن.

قاسم سلطانی