ذهن سیاست باز و اهل بازی و شو، تو را می بیند اما به روی خودش نمی آورد، گویی تو را ندیده است.
سلام می کنی جواب سلامت را نمی دهد و اگر بلدتر سلام کنی، برمی گردد می گوید اوه...
ببخشید نشنیدم!
ذهن سیاسی و ناصادق و اهل بازی همه ی کارهایش بازی و دروغ است. او اهل توجیه بازی های روانی خود است.
این قوم حقیر که طایفه ی نااهلی هم دارند، بازی های روانی را در خانواده ی خود یاد می گیرند. اینها مردم را سر کار می گذارند و از اینکه دیگران را فریب می دهند شب ها دور هم جمع شده و قه قه و چه چه می زنند.

فریب دادن دیگران امتیاز شخصیتی برای اینان است.
اینها یک خصوصیت بارزی هم که دارند این است که همواره دیگران را زیر ذره بین دارند، اما هرگز به روی خودشان نمی آورند و حتی وقتی تو را می بینند بی اعتنایی هم می کنند، گویا اصلا تو را ندیده و نمی شناسند.

اینها وقتی غذا می خورند، غذا را نیز دزدانه می خورند. همه ی کارهای اینان از نقاب و فریب و بازی تشکیل شده است. اینان دیگران را بازیچه ی خود قرار می دهند و در نهایت خودشان بازیچه ی خودشان واقع می شوند.

زندگی شاید بازی باشد، اما بازیچه نیست. بازی هم که می کنی با قائده و صادقانه بازی کن. حقارت های خود را توسط بازی روانی و انتقام از دیگران جبران نکن.

قاسم سلطانی