وقتی ما کلی گویی می کنیم و استدلال و دلیل نمی آوریم و آدرس و نشانی دقیق از انتقاد به انتقاد شونده نمی دهیم، در حال تجاوز روانی به دیگری بوده و از خود رفتار سادیستیک نشان می دهیم.
ما حق این را نداریم بدون دلیل و برهان به کسی بگوییم نظرات شما خطرناک و سطحی است، البته اهل نظر و اهل علم و اندیشه خود خوب بلد است چگونه با این انتقادهای کور و در واقع تخریب کنار بیاید، اما افرادی هم هستند که تازه وارد بوده و ممکن است به طور موقتی مورد فریب اینگونه کلام بی پشتوانه قرار بگیرند.

نخستین ریشه ی تخریب و انتقاد کور حسادت ورزی است، وقتی ما ضعیف هستیم و یا احساس حقارت و یا خطر می کنیم و یا احساس می کنیم آنچه را که ما آن را حقیقت می پنداریم در خطر است، به عامل آن حمله می کنیم تا او را تخریب کنیم.

دومین عامل انتقاد کور و تخریب ستیزه جویی و ایجاد بحران است.

ادامه دارد...

قاسم سلطانی