انسانی که نتواند تعقل و مراقبه کند (ذهن منفعل) و به ادراکات یافتنی در خود راه یابد، مجبور می شود از راه اطلاعات حصولی، خود و دیگران را بشناسد.
افسار چنین فردی دست خودش نیست و توسط نفس و ذهن تقلیدی کنترل می شود.
شناخت، عشق، محبت و رابطه ی چنین فردی هیچ اعتباری ندارد، زیرا شناخت چنین فردی از روی فهم او نبوده است.
انسانی که رابطه ی تفهمی با خود و دیگران ندارد، انسانی است که انقطاع هیجانی با خود و دیگران دارد. برای اتصال هیجانی با خود و دیگران باید خود انسان فهم کند، نه اینکه فهم دیگران را تقلید کند.

انسانی که خود فهم و تعقل نکند، به عشق و رابطه ی او هیچ اعتباری نیست و روزی شما را سرخورده خواهد کرد.

قاسم سلطانی